Una ex rationibus Ecclesiae Catholicae maxime disputatis et male intellectis quaestio divitiarum eius est. Frequenter auditur argumentum Ecclesiam, si thesauros suos artisticos et possessiones venderet, paupertatem in mundo solvere posse. Haec tamen visio quaestionem multo complexiorem nimis simplicem reddit. Vaticanum, cum mirabilibus collectionibus artis et architecturae, sine dubio inter loca ditissima quoad patrimonium culturale est; hae tamen divitiae non sunt pecunia liquida, neque facile in pecuniam converti possunt.
Collectiones Vaticanae opera Michaelis Angeli, Raphaelis, Leonardi Vinciani aliorumque magnorum magistrorum artis occidentalis continent. Hi tamen thesauri vendi non possunt, quia pars patrimonii culturalis humanitatis sunt. Secundum Ius Canonicum, Papa horum bonorum custos est, non dominus. Valor horum operum artis aestimari non potest, non solum in pecunia, sed etiam quoad eorum momentum ad identitatem et historiam culturalem Ecclesiae et humanitatis.
Praeterea Vaticano etiam cura incumbit haec bona sustentandi et futuris generationibus servandi. Basilica Sancti Petri, Cappella Sixtina et Musea Vaticana continuam sustentationem requirunt, quae praecipue ex pretiis ingressus et donationibus visitatorum solvitur. Haec pecunia rursus impenditur ad patrimonium servandum et restaurandum, necnon ad opera caritatis et missionis quae Ecclesia per totum mundum exsequitur.
Ex altera parte, Ecclesia possessiones in multis praecipuis urbibus Europae et Americae Latinae habet. Multae tamen ex his possessionibus reditus non pariunt, sed ad opera pastoralia, educativa et caritativa adhibentur. Nosocomia, scholae, seminaria et refugia indigentium partem efficiunt amplae operae socialis quam Ecclesia praestat.
Quoad rationes pecuniarias Vaticani, Sancta Sedes graves labores suscepit ad rationes suas recentibus annis transparentes reddendas. Institutum pro Operibus Religionis (IOR), vulgo Argentaria Vaticana appellatum, reformationibus internis subiectum est ad pecuniae illicitae lavationem impugnandam et transparentiam praestandam. Papa Franciscus normas inspectionis et recognitionis internae instituit, eo consilio ut opes Vaticani modo ethico et efficaci adhibeantur.
Fabula Ecclesiam paupertatem mundialem bonis suis venditis solvere posse ignorat maximam partem divitiarum eius non in pecunia numerata, sed in bonis immobilibus et patrimonio culturali inalienabili consistere. Praeterea Ecclesia iam inter praecipuas mundi institutiones caritativas est. Caritas, exempli gratia, incepta in plus quam ducentis nationibus administrat, cibum, refugium et educationem millionibus hominum praebens.
Vera quaestio non est quantum Ecclesia possideat, sed quomodo opibus suis utatur ad missionem suam maxime indigentibus serviendi implendam. Ecclesia principio optionis praeferentialis pro pauperibus adhaeret, quod tum in Doctrina Sociali tum in doctrinis recentiorum Paparum defenditur.
