Una e reprehensionibus frequentibus Ecclesiae Catholicae est perceptio eam in institutum potestatis evasisse, magis de sua conservatione et expansione sollicitum quam de eo ut communitas fidei in servitio maxime vulnerabilium sit. A centralismo Vaticano usque ad tractationem inaequalem laicorum et religiosorum, structura hierarchica Ecclesiae saepe cum ideali evangelico servitii et humilitatis pugnare videtur.
Ecclesia tamquam Potestas Temporalis: Per historiam Ecclesia non solum tamquam auctoritas religiosa, sed etiam tamquam potestas politica et oeconomica egit. Potestas temporalis Pontificum, quae usque ad saeculum XIX permansit, Ecclesiae permisit ut magnam vim in rem politicam Europaeam exerceret. Etsi amissio Civitatum Pontificiarum finem huius aetatis signavit, Curia Romana tamquam ratio gubernationis operari pergit, cum structuris bureaucraticis et vi interna saepe magis politica quam spirituali.
Problema Autocratiae in Ecclesia: Etsi Ecclesia docet auctoritatem esse servitium, multis in casibus tamquam ordo autocraticus operata est. Laici praesertim ex processibus deliberandi tradito exclusi sunt, quod ad perceptionem Ecclesiae tamquam instituti auctoritarii et paternalistici duxit. Franciscus Papa processum decentralizationis et synodalitatis promovit, sed via ad Ecclesiam magis inclusivam et participativam adhuc longa est.
Caelibatus et Concentratio Potestatis in Clero: Ecclesia Latina praxim caelibatus obligatorii pro sacerdotibus retinet, quod ad concentrationem potestatis religiosae et auctoritatis exclusive in viris caelibibus duxit. Hoc hiatum inter clerum et laicos creavit atque culturam exclusivitatis genuit quae mulieres marginales facit et veram corresponsabilitatem in vita ecclesiali impedit.
