Doctrina Socialis Ecclesiae quaestiones oeconomicas tractavit a publicatione litterarum encyclicarum «Rerum Novarum» Leonis XIII anno 1891, quae primum responsum officiale Ecclesiae ad iniustitias Revolutionis Industrialis fuerunt. Ex illo tempore, Summi Pontifices sicut Pius XI, Ioannes XXIII, Paulus VI, Ioannes Paulus II, Benedictus XVI et Franciscus corpus doctrinarum evolvere perrexerunt, quod momentum oeconomiae personae humanae servientis illustrat.
Destinatio Universalis Bonorum: Ecclesia docet bona creationis omnibus destinata esse atque proprietatem privatam ius esse quod cum responsabilitate sociali exerceri debeat. Quamvis proprietas privata legitima sit, semper bono communi subici atque ad solidarietatem et progressionem totius communitatis promovendam adhiberi debet.
Praeferentia pro Pauperibus: Principium optionis praeferentialis pro pauperibus contendit decisiones oeconomicas necessitates maxime egentium respicere debere. Ecclesia non solum caritatem promovet, sed etiam iustitiam distributivam, id est structurarum socialium et oeconomicarum creationem quae pauperibus exclusionem et relegationem ad margines superare permittant.
Solidarietas et Subsidiarietas: Solidarietas principium est quod mutuam omnium hominum dependentiam atque communem responsabilitatem bonum omnium promovendi illustrat. Subsidiarietas autem contendit decisiones in gradu personis affectis proximo capiendas esse, autonomiam communitatum localium promovendo et nimiam centralizationem vitando.
