Doctrina Socialis Ecclesiae est corpus doctrinarum quod sententiam Ecclesiae de rebus socialibus, oeconomicis et politicis exprimit. Divina revelatione, traditione et ratione fundata, Doctrina Socialis Ecclesiae non est programma politicum, sed norma actionis socialis quae societatem aedificare quaerit dignitate humana, solidarietate et subsidiarietate innixam. Per litteras encyclicas, epistulas et adhortationes, Romani Pontifices uberem doctrinam explicaverunt quae provocationes cuiusque aetatis tractat, a Revolutione Industriali usque ad aetatem globalizationis.
Dignitas Personae Humanae: Principium dignitatis humanae fundamentum est totius Doctrinae Socialis Ecclesiae. Quaeque persona ad imaginem et similitudinem Dei creatur et ideo valorem intrinsecum habet qui observandus et protegendus est. Ecclesia defendit oeconomiam, rem politicam et culturam integrae progressionis cuiusque personae servitio esse debere.
Bonum Commune: Bonum commune est complexus condicionum quae omnibus hominibus plenitudinem humanam attingere permittunt. Hoc implicat instituta socialia iustitiam, pacem et progressionem promovere debere. Pro Ecclesia, bonum commune non solum prosperitas materialis est, sed etiam plenitudo spiritualis et moralis cuiusque hominis.
Solidarietas: Solidarietas principium est quod mutuam dependentiam omnium hominum et communitatum illustrat. Ecclesia docet solidarietatem non solum sensum compassionis esse, sed officium morale maxime indigentes adiuvandi et pro mundo iustiore laborandi.
Subsidiarietas: Principium subsidiarietatis statuit decisiones eo gradu capiendas esse qui hominibus affectis proximus sit, permittens ut communitates locales se ordinent et responsabilitatem propriae progressionis suscipiant. Subsidiarietas autonomiam localem promovet et nimiam centralizationem atque administrationis multitudinem vitat.
