Origines Ecclesiae Catholicae ad ministerium Iesu Christi referuntur, qui nuntium Regni Dei praedicavit primosque discipulos vocavit ut eum sequerentur. Israel primi saeculi ardentibus exspectationibus messianicis tenebatur; varii motus et sectae adventum salvatoris exspectabant qui populum ab oppressione Romana liberaret. In hoc rerum statu Iesus eminuit nuntio radicali amoris, veniae et iustitiae. Eius tamen ratio non mere politica, sed penitus spiritualis erat. Iesus Regnum proclamabat quod non erat de hoc mundo, in conversione cordis humani et in adimpletione antiquarum promissionum biblicarum fundatum.
Petrus, qui prius Simon vocabatur, piscator Galilaeus fuit qui peculiarem vocationem a Iesu accepit: «Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam» (Matthaeus 16:18). Hoc momentum summi ponderis fuit, quippe quod translationem auctoritatis ad ducem humanum significaret, qui visibilis Christi repraesentans ageret. Hic «Primatus Petri» fundamentum theologicum est loci quem Papatus in Ecclesia Catholica obtinet. Post resurrectionem Christi, Petrus munus ducis communitatis Hierosolymitanae suscepit, dum alii apostoli ad varias regiones praedicaturi profecti sunt.
Persona tamen Sancti Pauli aeque gravis fuit. Saulus Tarsensis natus, Paulus primo persecutor Christianorum fuit, donec radicalem conversionem in via Damascena expertus est (Actus 9:3–6). Post hunc cum Christo resuscitato occursum, Paulus ardentissimus fidei defensor factus est, per totum Imperium Romanum iter faciens multas autem communitates christianas condens. Eius Epistulae, quae magnam Novi Testamenti partem constituunt, fundamentum sunt magnae partis theologiae christianae.
Necessitudo inter Petrum et Paulum contentionibus non caruit. In Epistula ad Galatas Paulus momentum describit quo Petro Antiochiae ob eius erga gentes agendi rationem resistere debuit (Galatas 2:11–14). Haec prima dissensio internas nascentis Ecclesiae contentiones ostendebat: num gentes legem Mosaicam sequi debebant? Solutio in primo Concilio Hierosolymitano venit (Actus 15), ubi apostoli consenserunt fidem in Christum, non observantiam Legis, essentiale esse criterium ad novam communitatem pertinendi.
Haec cooperatio et disputatio inter Petrum et Paulum exemplar Ecclesiae constituit: communitatem in unitate in diversitate fundatam, ubi diversa charismata et visiones in unum corpus sub ductu Spiritus Sancti integrantur.
