Moralis doctrina Ecclesiae de sexualitate una ex partibus maxime reprehensis et intra et extra communitatem catholicam est. Ecclesia rationem sexualitatis sustinet quae actum sexualem tamquam medium exclusive ad procreationem intra matrimonium considerat. Haec tamen doctrina saepe tamquam a vera fidelium condicione et a provocationibus quas in vita experiuntur seiuncta spectatur.
Usus Anticonceptivorum: Litterae Encyclicae «Humanae Vitae» (1968), Pauli VI Papae, doctrinam Ecclesiae de illicito usu anticonceptivorum artificialium confirmaverunt. Hoc decretum etiam intra ipsam hierarchiam Ecclesiae controversum fuit, et multi theologi atque episcopi dissensionem suam expresserunt. Maior pars fidelium catholicorum in mundo occidentali hanc doctrinam non sequitur, quod intervallum inter doctrinam officialem et praxim pastoralem creavit.
Caelibatus Sacerdotalis: Praxis caelibatus obligatorii pro sacerdotibus in Ecclesia Latina alia materia disputationis est. Etsi Ecclesia eam tamquam symbolum plenae deditionis Christo defendit, nonnulli contendunt eam ad discrimen vocationum contulisse atque denuo considerandam esse. Nonnulli etiam eam inter causas subiacentes scandalorum abusus sexualis numerant, quoniam ambitum repressionis et solitudinis creare possit.
Homosexualitas et Incohaerentia Pastoralis: Doctrina Ecclesiae distinguit inter inclinationem homosexualem, quae per se peccatum non habetur, et actus homosexuales, qui intrinsece inordinati spectantur. Haec tamen distinctio tamquam hypocritica et tamquam fons discriminationis reprehensa est. Eodem tempore, scandala sacerdotum in moribus homosexualibus versantium exstiterunt, quod ad perceptionem hypocrisis et defectus cohaerentiae in doctrina Ecclesiae de sexualitate contulit.