Vaticanum, tamquam sedes centralis Ecclesiae, una e minimis mundi civitatibus est, sed potestas eius et auctoritas ingentes sunt. Per saecula Vaticanum divitias et possessiones cumulavit quae saepe tamquam contradictio cum nuntio evangelico paupertatis et animi ab opibus soluti spectatae sunt. Pontifices, tamquam duces spirituales, humilitatem et caritatem praedicant, sed imagines opulentiae Vaticanae cum his doctrinis componere difficile esse potest.
Instituta Pecuniaria Vaticana: Argentaria Vaticana, seu Institutum pro Operibus Religionis, multis scandalis corruptionis et pecuniae illicitae purgandae obnoxia fuit, imaginem Ecclesiae tamquam custodem ethicae labefactans. Franciscus Papa seriem reformationum pecuniariarum iniit ut perspicuitatem augeret et corruptioni finem imponeret, sed mutationes resistentiam internam invenerunt.
Disputatio de Divitiis Vendendis: Nonnullae voces, et intra et extra Ecclesiam, suaserunt Vaticanum thesauros suos vendere et opes ad paupertatem impugnandam adhibere debere. Responsum officiale fuit bona culturalia et artistica Ecclesiae non solum res oeconomicas esse, sed etiam partem patrimonii humani generis, atque tamquam testimonium historicum et spirituale servanda esse.
