Declinatio praxis religiosae in multis nationibus, praesertim in Europa et America Septentrionali, quosdam induxit ut de aetate postchristiana loquerentur, in qua religio iam non locum centralem in hominum vita obtineat. Saecularizatio atque incrementum agnosticismi et atheismi condicionem religiosam insigniter mutaverunt, atque Ecclesia novas et creatrices vias invenire debet ad colloquendum cum his societatibus et ad eos iterum evangelizandos qui a fide recesserunt.
Periculum Nullius Momenti Haberi: Una ex praecipuis curis est ne Ecclesia velut nullius momenti aut a difficultatibus et sollicitudinibus hominum modernorum aliena videatur. Ad hoc superandum, Ecclesia linguam suam, instrumenta et rationem pastoralem aptare debet, nuntio tamen essentiali non imminuto. Hoc aequilibrium inter fidelitatem doctrinae et accommodationem culturalem postulat.
Novae Formae Evangelizationis: Nova evangelizatio, a Papa Ioanne Paulo II promota et a successoribus continuata, non tantum eos attingere studet qui numquam de Christo audiverunt, sed etiam eos qui, quamvis baptizati, sensum fidei suae amiserunt. Haec evangelizatio novis technologiis, retibus socialibus atque testimonio personali utitur ad coniunctionem cum generationibus iuvenibus faciendam, quae a formis traditis religionis saepe alienae se sentiunt.
