Historia relationis inter Ecclesiam et Civitatem multas per aetates transiit, a persecutione primorum christianorum in Imperio Romano usque ad formationem Christianitatis mediaevalis, in qua Papa auctoritatem moralem et politicam in magna Europae parte exercebat. Reformatione Protestantium et Revolutione Gallica haec relatio vehementer mutata est, atque Ecclesia locum suum in mundo denuo definire coacta est, ubi autonomia Civitatis principium praecipuum facta erat.
Christianitatis Propositum: Medio Aevo, Ecclesia et Civitas velut duae eiusdem nummi facies habebantur, Papa et imperatoribus cooperantibus ad ordinem christianum in Europa aedificandum. Hoc Christianitatis propositum culmen attigit in Sacro Romano Imperio Germanico, ubi Papa imperatores coronabat in signum legitimae eorum potestatis.
Separatio Ecclesiae et Civitatis: Adveniente aetate moderna atque crescentibus civitatibus nationalibus, separatio Ecclesiae et Civitatis principium praecipuum rei politicae liberalis facta est. Revolutio Gallica tempus decretorium fuit, quippe quae vim Ecclesiae in vita publica dissolvere conata sit, monasteria claudendo et bona ecclesiastica publicando.
Responsum Ecclesiae: Saeculo XIX, Ecclesia principiis liberalismi et saecularismi firmiter restitit, ea minas auctoritati suae et unitati fidei existimans. Concilio tamen Vaticano II (1962–1965), Ecclesia modum magis positivum erga mundum modernum suscepit, libertatem religiosam defendens atque colloquium fructuosum cum civitatibus laicis promovens.
